Sapagkat Mahaba ang Buhay ng Tula

Humahapdi ngayon ang aking taludtod
Tulad ng kalamnang kumikirot-kirot
Sa bugbog ng lungkot kapag kumikislot
Ang salitang magang-maga at nalamog.

Magnanaknak kahit sa saknong ang gasgas
Ng katahimikang sa laman sumagad;
Labing bumibigkas ang hiwa sa balat
Ng samo’t dalanging maghilom ang agwat.

At kapag dumating yugtong manghihina—
Langgasin ang sugat ko ng talinghaga
Ng saglit na binhing tumubo sa luha
Saka pinalusog ng pangungulila.

Talagang durupok sa panahong anay
Ang aking katawan subalit inmortal . . .